11 de junho de 2008

ulen as roseiras diante da casa da sinda. coma sempre. cando vou por un quilo de azucre. e iamos ser moi felices cando foramos felices no solpor da miña casa.

1 comentário:

Zeltia disse...

ay pero mira que me gusta ler eses post pequeniños que escribes, que me levan en segundos por camiñiños escondidos.