quiero correr en libertad...

liberdade verde. un coche branco. unha botella de licor café. e toda a eternidade por diante. sen ter que atarme. unha guitarra tola. un río dende o que non se ve civilización algunha. moitos castiñeiros ó redor. o sol que queima. e unha brisa que me devolve a vida.

quero fugarme contigo... ;b

salvame

porque estou a punto de rebentar. xa non podo máis. e non consigo saber qué me pasa. pero necesítote cerca. cada día máis... a ti? non o teño moi claro. cada día que pasa teño máis dúbidas. e teño tremenda telaraña neuronal que non sei nin de qué dubido, nin por qué choro, nin qué teño, nin qué quero, nin a quen quero... non teño nin puta idea de nada. e pídoche a ti que me salves... a ti! ten narices... que non sabes quen son, nin que penso, pero que me encendiches unha vela no medio de tanta oscuridade. unha vela que se consumirá, si, pero que está aí... acesa aínda... con rachas de vento que a queren apagar, pero aí segue, encendida... alumándome con altibaixos...
igual si que sei qué me pasa... pasa que estou até as narices dalgunha xente que vai de lista... e de recordar cancións que só eu escoitei, de vivir perdida entre abril e novembro... de quererte sin quererlo... a ti...
aínda así... necesítoo... sáLvamE... ou dame mi alma y déjame en paz!

13 - N

tudos os versos são sempre escritos no dia seguinte
F.Pessoa

doe o que xa non interesa
e Compostela parece hoxe
unha cidade pantasma
habitada polo vento.
(...)
na pedra...
na miña cabeza...
e quero berrar
que outra vez, contigo.
e xa non teño voz...
...de tanto berrar...
que Nunca Máis
á marea canalla dos piratas do mar!!*
[non me cansarei]

Compostela, 14 de novembro do 2004

[adicado a Carla, Benja, Óscar, Rubén, Xacobe, Miki, Xabi, Xampi, Diego, Dani, Héctor, Mari, María e demáis xente que fixo da noite de Lixo unha noite de Luxo ;b]

*da canción Nunca Máis de La Fuga