impotencia

cuidado con la tristeza. es un vicio.* [g. flaubert]

teño unha crise creativa porque a miña mente está estancada. non hai nada que a estimule. unha película á semana non é suficiente. estou saturada de tantas cousas...
iván ferreiro... as ferreiro... faime gracia. a xente perde os papeles cando ten diante a alguén así [non o sei explicar]... igual é que para min iván ferreiro é algo raro... é como se fose martín [o de salcedo]... váiseme a olla...
non teño música. non escoito música en viGo... así é imposible ata soñar... [se non podo nin soñar, como vou poder escribir?]
é desesperante estar así...
[non o podo crer... estoume autocensurando... isto é tremendo!!]

ás veces ole a mar na Gran Vía... e acórdome de ti. non debería, porque eu nunca vin o mar ó teu lado... en fin... non debería acordarme de ti tan a miúdo, que me está perxudicando a saúde mental... [sentimentalmenteperturbada]...
teño algo parecido a desesperación/rabia dentro do corpo... creo que é de non fumar... :S. nOn. é de impotencia... si. é de impotencia. seguro. é porque non podo evitar que non me saian as palabras desordenadas, non podo escaparme tan lonxe porque non teño como, e non podo nin sacudirnos la distancia y poder burlar al tiempo... e tengo tanto miedo de que olvides el camino de regreso... [é verdade... a tristeza é un viCio].

b.s.O.: Quique González - Salitre 48/rOmpeolas/La ciudad del vientO.


[ó final tódolos camiños levan a rOma... ah! agora que me acordo... quería dicir públicamente que eu tamén quería escribir subversiÓns, pero a miña cabeza só sabe poetizar-te]

xa non conto estrelas
porque soa
non ten gracia...
non
se non che respiro no peito
e ti non te enredas no meu pelo...

os ollos

fíome de ti.
e en ti...
perdo o sentido
cando non te oio cantar.
chove. [está chovendo!].
e non te escoito.
intento fiarche palabras...
regalarchas.
quedar muda
e falarche só cos ollos...
téñoos cheos de frases.
[ainda q non cho dixera nunca]


[hai frases que son adaptadas doutros poemas que andan nalgunha libreta por aí... así q probablemente as volvades ler ;b]

infinito (?)

non durmo tanto.
porque prefiro soñar...
e escribirche...
e pensarnos...
porque
amarte non ten fin...
[de momento]

ou non

non sei como fas
para okuparme.
pésanme as pálpebras de pechalas en ti.
leváchesme a maxia.
pero devólvesma en pequenas doses
a través do fío que nos mantén unidos
nas bágoas que non botamos.
tárdasme... tanto... tanto... tanto... tanto... tanto...
que prefiro recordar a soñar.
[ou non]
querO verte... mirarte... mirarte... mirarte... toda a tarde.

b.s.O.: Piratas - Vacío. [y no recuerdo que ha pasado con la última vez que estuve susurrándote...]

fraxilidade

síntome tan fráxil
que me romperías
con só mirarme...
algún día
[cando sexamos grandes]
explicareiche por que
me resulta tan duro... soñar.
por que te busco nos espellos.

hoxe

nOtarei a túa ausencia
pesándome coma unha lousa
cando a auga me recorde
as estrelas do día que nos despedimos...
xa me estás tardando.

b.s.O.: Quique González - Cuando éramos reyes.

despedida no paraíso

foi... e non quería... pero pasou...
e aínda estamos, pero xa non será o mesmo...
canto vos/te vou estrañar...
qué frío se me vai facer o inverno
recordando soños en noites de verán...
non tardes/des moito en vir...

b.s.O.:: The doors - The end.

o ceo é inferno

Había unha vez unha meniña que vivía nun paraíso pequeno e verde, pero un tanto triste. A melancolía da paisaxe non impedía que a meniña soñara con pazos de pedra e madeira, un tanto pequenos, pero cheos de historias inventadas. Ás tardes saía pasear cerca do río que, á sombra das árbores, quedara verde tamén. As flores que saían á beira dos camiños saúdabana sorrindo ó vela pasar. As rochas fixéranlle, garimosas, unha cadeira de pedra no alto do monte e ela, agradecida, admiraba dende alí o esplendor daquela postal de ensoño e prometíase que iría até alí sempre que precisase respirar liberdade, cando o pó negro e a nube gris intentasen afogala.

Unha mañá espertou suorosa por un mal soño que non podía lembrar e pensou que camiñaría por corredoiras embruxadas até o seu verde refuxio e alí, calmada, volvería imaxinar pazos de pedra e madeira cheos de historias inventadas conseguindo librarse dese mal que non a deixaba erguerse. Pero xa nada estaba no seu sitio cando chegou. Xa non quedaba nin unha flor, nin unha soa árbore e o río, só, tornara as augas grises de pena. E, entón, lembrou o mal soño: o inferno erguera as súas chamas sobre a súa terra, o lume saboreaba cada parte do paraíso sen deixar nin os ósos e os homes, desesperados, tentaban sen éxito salvar algún recuncho celestial. E o pesadelo foi real, e ela sentiu que nunca volvería respirar.

improvisación

luZ aZul.*
verDe...
que me presiona.
un guiño dende lonxe.
moi lonxe.
tanto, que non te vexo.
nunca...
nin sequera cando durmo.
querO que te quedes.
para sempre.
que non me deixes...
nunca máis.
sOa.

*[gonzalo navaza, A torre da derrotA; aínda que non sei moi ben se se me ocurriu a min sen querer ou o subconsciente me traizoou e llo copiei directamente... ]

soa

sei que hoxe vou chegar á casa e só vou ter ganas de escoitar a Ismael... de ver algunha película q me faga chorar e de intentar resolver millóns de dudas que me comen a cabeza cada día... De soñar esperta con miles de futuros e presentes que quero vivir, pero que non dependen só de min... e tamén sei que non vou poder... non me van deixar... porque non me entenden... e estráñote... tódalas noites me apetece falar contigo... coma antes... coma ese pasado co que tamén soño esperta e que parece que non vai voltar... e eu non quero... non quero que pases pola rúa e teña que saúdarte coma a un estraño... cando desexaría saltarche os brazos... [sei que todo o mundo vai pensar o que non é, pero xa non me importa]

en fin, a pesar de que é moi difícil, hoxe teño ganas de estar soa... soa comigo, teño que aclararme, pensar que é o que quero e como o quero... pensar que é o que teño que facer e como o vou conseguir... e teño ganas de soñar... soñar moito... contigo, comigo, con el, con ela... con todos... [e non quero que me berres, nin que intentes que eu o pase ben cando non quero pasalo ben...]

anxo, eu a veces preciso tristeza... para desafogar...

13 - N

tudos os versos são sempre escritos no dia seguinte
F.Pessoa

doe o que xa non interesa
e Compostela parece hoxe
unha cidade pantasma
habitada polo vento.
(...)
na pedra...
na miña cabeza...
e quero berrar
que outra vez, contigo.
e xa non teño voz...
...de tanto berrar...
que Nunca Máis
á marea canalla dos piratas do mar!!*
[non me cansarei]

Compostela, 14 de novembro do 2004

[adicado a Carla, Benja, Óscar, Rubén, Xacobe, Miki, Xabi, Xampi, Diego, Dani, Héctor, Mari, María e demáis xente que fixo da noite de Lixo unha noite de Luxo ;b]

*da canción Nunca Máis de La Fuga

mas não, é este estar entre
este quase,
este pode ser que...
isto.
Fernando Pessoa

non paro de soñar contigo
e non quero parar.
quero seguir bailando.
lento.
preto.
e surrealisTa.
e afógome...
coa claustrofobia como vérTigo
de estar encerrada
e non querer saír.

salcedo, 10 outubro 2004

[se non entededes o do Vértigo, preguntádelle a Ismael Serrano, q el explícao moito mellor ca min... ;b]

vacía

Auga que cae
e eu que morro
no vaCío.
Sen aire.
Sen respostas.
Sen miradas
que se cruzan.
Sen palabras sequera.
Con silenzos
que non falan.
Comigo. Contigo.
Sen nós.



salcedo, 23 de Setembro do 2004

[aos espabilados que se deron conta de q os dous últimos versos están plaxiados a Sabina cando di "y cada vez más tú, y cada vez más yo, sin rastro de nosotros" felicidades :)]