30 de dezembro de 2005

noites de inverno

eu tamén quería
ser así...
e amarnos só
cando esteamos sós...
e non nos miren.
deixeiche
un bico
na botella do kalimotxo
pero
non estabas.








***non vexo nada e maréome... uf!

29 de dezembro de 2005

ionquis e duendes con alas

ti non pareces un ionqui... pero érelo... á miña maneira...
tampouco tés o nariz aguileño coma unha bruxa perversa e fraca... (pero gústasme)
eu sempre quixen ser un duende con alas violetas e pantalóns de raias verdes e negras... e coas orellas picudas...
por iso me gusta el... porque ten o nariz grande... e as súas ás son negras... e porque non me vai querer nunca...
el si que parece un ionqui... porque o é... á nosa maneira...

26 de dezembro de 2005

algún día

...terei unha filla.
...usarei zapatos de tacón.
...publicarei un libro.
...farasme unha canción. (como eu che escribo poemas)
...comprarei un sofá vermello
...farei un xardín no meu balcón.
...comerei polo con patacas asadas.
...vestirei unha obra de teatro.
...choverá cando eu estea na praia. (abrigada)
...perdereime.

penúltimas noites

para min tódalas noites son a penúltima... sei que me queda alomenos unha... pero nunca sei cal é a derradeira... teño medo... pero ó final o único que nos queda é morrer*... e antes... eu quero disfrutar... pero non podo... non me deixan... desespérome... fago o que debo... pero non o que quero... e choro de rabia...
hoxe doéronme as túas palabras... coma cuchilos no peito... pequenos alfileres que se quedan aí... que non me deixan rirme a esgalla cando estou tan cerca de ti... necesítote... pero non así... lonxe... lonxe... lexísimos... e eu cunha vida... quero unha vida... e tocar as campanas... e bañarme no río pola noite... e ver as estrellas... e acampar no medio do monte... e durmir... pero quero unha vida... aínda que non me deixe facer...

b.s.O.: Piratas - Muertos. (que puedo estar dentro de ti, puedo estar cansado y comprarme un traje roto como el sueño de un tarado que bastante maltratado ya no sabe si vestirse o si rendirse...)

23 de dezembro de 2005

22 de dezembro de 2005

nun segundo

onte abrín os ollos
cara dentro...
balanceábame...
e pensaba...
viñas e roubábasme...
secuestrábasme
para facerme libre...
e balancearnos xuntos
pegados
e tolos
[de todo]

18 de dezembro de 2005

fernando pessoa

Não, não é cansaço...
É uma quantidade de desilusão
Que se me entranha na espécie de pensar,
E um domingo às avessas
Do sentimento,
Um feriado passado no abismo...
Não, cansaço não é...
É eu estar existindo
E também o mundo,
Com tudo aquilo que contém,
Como tudo aquilo que nele se desdobra
E afinal é a mesma coisa variada em cópias iguais.

Não. Cansaço por quê?
É uma sensação abstrata
Da vida concreta —
Qualquer coisa como um grito
Por dar,
Qualquer coisa como uma angústia
Por sofrer,
Ou por sofrer completamente,
Ou por sofrer como...
Sim, ou por sofrer como...
Isso mesmo, como...

Como quê?...
Se soubesse, não haveria em mim este falso cansaço.

(Ai, cegos que cantam na rua,
Que formidável realejo
Que é a guitarra de um, e a viola do outro, e a voz dela!)

Porque oiço, vejo.
Confesso: é cansaço!...
Fernando Pessoa.

[estaba buscando o poema dos símbolos... e atopeino... aquí, por se queredes ler algo máis... que merece a pena... descubrir a Pessoa cambiou a miña forma de escribir poesía...]

16 de dezembro de 2005

sorpresa!

menos mal que son unha nostálxica... e me gusta ler o que escribín fai tempo... gracias a iso descubrín isto...

a tolemia é un sombreiro... [2, creo...]

ollo ós comentarios... ;b non vexades o que me subiu a moral... :)




[merda... está soando stand by me...]

14 de dezembro de 2005

as mañás

son horribles as mañás...
todo acaba pola mañá...
esváese o velo que me cubre polas noites...
os bancos só abren polas mañás...
todo o mundo ten présa polas mañás...
as clases son polas mañás...
hai luz polas mañás...
non me saúdas polas mañás...
os soños espertan polas mañás...
eu parezo forte polas mañás...





e as estrelas só se ven polas noites...



[nOta: por iso eu procuro durmir polas mañás... porque la noche debilita los corazones]

11 de dezembro de 2005

dende o tren



viaxar neste tren é marabilloso...
sobre todo cando non teño sono...
e podo soñar contigo por esas
corredoiras embruxadas...
non podo con tanto tempo...

7 de dezembro de 2005

galiza libre

pintáchesme unha Galiza
libre...
co meu nome...
e eu non souben collela.
só faltamos nós
pero tés que saber
que eu
tampouco son boa
todo o tempo...
[se hoxe
me comeses a boca
saberíache a marihuana...
e non deixarías
de bicarme...
...nunca]

3 de dezembro de 2005

complicacións

agora non... pero antes si que tivo sentido... cando a luz me daba na cara... eu vivía na cela laranxa dunha colmea... e a miña veciña tiña o pelo azul como marGe... non sei se cheguei a quedar durmida... só sei que estaba pensando e de pronto sentín que viaxaba... non me gustou... pero sentín que tiña algo máis que descubrir... non ten ningún sentido... pero era un pensamento profundo... e falaba de min...
non a desfrutei... porque estaba preocupada... teño medo... pero quero facer teatro... sempre quixen...
non sei por qué se me está acordando tanto ultimamente...
gústame facer teatro e escribir!
e quero saber utiliza-los símbolos... porque tudo e símbolo... [ou algo parecido dicía Pessoa...]
son tan complicadas as cousas?... ou complícoas eu?

25 de novembro de 2005

reinvención

eu non pinto os labios... [os ollos si porque os meus falan máis que a boca...] non uso tacóns... e apagar os mistos axitándoos non é feminino...
á noite... ata o ruido dos coches parece música... cando por fin me quedo soa e vivo nunha película permanente...
gustaríame que a miña vida tivese b.s.O... e que tódalas frases e os escenarios fosen de cine [pero reais e sen guionistas]
laranxa aMélie... [ou verde último anuncio de lerOy melin]
a miña habitación non ten sentido onde está... e non é hermética...
gústame fumar cando tomo café... e gústame tomar café porque me fai escribir...
quero verte...
as cousas cando se explican perden todo o sentido...

5 de novembro de 2005

promesas que no valen nada

non quero seguir lamentándome... tensa... inerte... na cama... quero ser triste e activa... [gracias su ;b]... quero correr e berrar e chorar... e botarme a rir a gargalladas... e fumar porros de marihuana... e cigarros mentres tomo cervexa ou vexo unha película... e transportarme a outra dimensión escoitando música... e levantarme tódolos días ás 7:30 e deitarme ás 3:00... e coñecer xente... e soñar... e pensar que pode ser de verdade... e facer promesas que se perderán en estas cuatro paredes... e non ter medo de nada...

3 de novembro de 2005

canciones para el tiempo y la distancia

onte [re]namoreime da voz de iván ferreiro... había veces que estaba eu soa alí... no medio... berrando[che] cancións sen que ninguén pensase que estaba tOla... balanceándome nunha nube de fume que me elevaba do chan... sentía as vibracións da batería no peito... e o corazón saíame pola boca... e berraba e berraba e berraba que eres espectáculo y tú ni siquiera lo llegas a notar...

17 de outubro de 2005

sacudirnos la distancia y poder burlar al tiempo

teño fantasmas
dentro de min
que falan
coa túa voz
e me cantan
"esos ojitos, niña..."
e quero
berrarche cancións
dende o meu balcón...
mentres os demáis
pensan que estou tola
(eu só quería
....vOar).

9 de outubro de 2005

8 de outubro de 2005

impotencia

cuidado con la tristeza. es un vicio.* [g. flaubert]

teño unha crise creativa porque a miña mente está estancada. non hai nada que a estimule. unha película á semana non é suficiente. estou saturada de tantas cousas...
iván ferreiro... as ferreiro... faime gracia. a xente perde os papeles cando ten diante a alguén así [non o sei explicar]... igual é que para min iván ferreiro é algo raro... é como se fose martín [o de salcedo]... váiseme a olla...
non teño música. non escoito música en viGo... así é imposible ata soñar... [se non podo nin soñar, como vou poder escribir?]
é desesperante estar así...
[non o podo crer... estoume autocensurando... isto é tremendo!!]

ás veces ole a mar na Gran Vía... e acórdome de ti. non debería, porque eu nunca vin o mar ó teu lado... en fin... non debería acordarme de ti tan a miúdo, que me está perxudicando a saúde mental... [sentimentalmenteperturbada]...
teño algo parecido a desesperación/rabia dentro do corpo... creo que é de non fumar... :S. nOn. é de impotencia... si. é de impotencia. seguro. é porque non podo evitar que non me saian as palabras desordenadas, non podo escaparme tan lonxe porque non teño como, e non podo nin sacudirnos la distancia y poder burlar al tiempo... e tengo tanto miedo de que olvides el camino de regreso... [é verdade... a tristeza é un viCio].

b.s.O.: Quique González - Salitre 48/rOmpeolas/La ciudad del vientO.


[ó final tódolos camiños levan a rOma... ah! agora que me acordo... quería dicir públicamente que eu tamén quería escribir subversiÓns, pero a miña cabeza só sabe poetizar-te]

20 de setembro de 2005

paz e tranQuilidade...

paZ e tranquilidade...



[pensaba que non era tanto pedir, pero vexo que si]



de tÓdalas formas que hai de
facer/dicir/preguntar/pedir
sempre escolles a peor de todas
a única que sempre me poñerá dos nervios.


menos mal que só te verei mañá.

14 de setembro de 2005

xa non conto estrelas
porque soa
non ten gracia...
non
se non che respiro no peito
e ti non te enredas no meu pelo...

12 de setembro de 2005

un só

vístete de verde
para desexarte aínda máis.
achégate...
que aínda che vexo
os dous ollos.



[basado nun fragmento de Rayuela, de Julio Cortázar]

10 de setembro de 2005

os ollos

fíome de ti.
e en ti...
perdo o sentido
cando non te oio cantar.
chove. [está chovendo!].
e non te escoito.
intento fiarche palabras...
regalarchas.
quedar muda
e falarche só cos ollos...
téñoos cheos de frases.
[ainda q non cho dixera nunca]


[hai frases que son adaptadas doutros poemas que andan nalgunha libreta por aí... así q probablemente as volvades ler ;b]

7 de setembro de 2005

infinito (?)

non durmo tanto.
porque prefiro soñar...
e escribirche...
e pensarnos...
porque
amarte non ten fin...
[de momento]

29 de agosto de 2005

ou non

non sei como fas
para okuparme.
pésanme as pálpebras de pechalas en ti.
leváchesme a maxia.
pero devólvesma en pequenas doses
a través do fío que nos mantén unidos
nas bágoas que non botamos.
tárdasme... tanto... tanto... tanto... tanto... tanto...
que prefiro recordar a soñar.
[ou non]
querO verte... mirarte... mirarte... mirarte... toda a tarde.

b.s.O.: Piratas - Vacío. [y no recuerdo que ha pasado con la última vez que estuve susurrándote...]

28 de agosto de 2005

fraxilidade

síntome tan fráxil
que me romperías
con só mirarme...
algún día
[cando sexamos grandes]
explicareiche por que
me resulta tan duro... soñar.
por que te busco nos espellos.

27 de agosto de 2005

silêncios

non me dóe o teu silencio...
nÓn.
prefiro pensar na ausência
e mirar no vacío cheo de recOrdos
e soños de unha noite de verán...
non me dOe o teu silêncio
aínda que penses o contrario.
non me doe, porque ti non me does.
nOn.
hoxe non...
porque prefiro sorrir chorando
mentres vexo estrélas e mans que respiran no meu pelo.
porque prefirO ser feliz sen a túa voz
que afogarme en palabras que me atormentan.
[atormentaron, atormentarán, atormentarían...]

b.s.O.: Piratas - Muertos.

24 de agosto de 2005

hoxe

nOtarei a túa ausencia
pesándome coma unha lousa
cando a auga me recorde
as estrelas do día que nos despedimos...
xa me estás tardando.

b.s.O.: Quique González - Cuando éramos reyes.

23 de agosto de 2005

despedida no paraíso

foi... e non quería... pero pasou...
e aínda estamos, pero xa non será o mesmo...
canto vos/te vou estrañar...
qué frío se me vai facer o inverno
recordando soños en noites de verán...
non tardes/des moito en vir...

b.s.O.:: The doors - The end.

11 de agosto de 2005

tódalas noites

igual non o sabes...
pero imos da man en estrelas fugaces...

non podo perderte de vista... non quero afogarme en olor a mar...
pero estou tranquila... teño salvavidas...

non podo olvidar que a próxima vez que te vexa igual non me recoñeces... eu a ti si. é imposible olvidar a túa boca...

non sei que anxo te mandou á miña vida... pero estareille eternamente agradecida...

só quero seguir contando estrelas... abrazada a ti... tódalas noites...

b.s.O. :: yo no sé que tiene tu boquita que me vuelve loca, que me vuelve loca... [poñédelle música... :D]

2 de agosto de 2005

ieah!

estou enamorada.
estou enamorada?
estou enamorada!

b.s.O. :: Stand by me no acústico de piñO

27 de julho de 2005

voando

teño os pés na terra? non. voo nunha nube multicolor.
e volveu chover. volve chover!
chove, chove, chove, chove...
e mollámonos hoxe!
fai tanto tempo que aparquei a miña cordura
que xa non sei onde a deixei.
pero como disque dixo Lupe Gómez:
a tolemia non é perder o sentido, é atopar outros.
[gracias susie ;b]

b.s.O.: Smashin pumpkins - Disarm

23 de julho de 2005

sorpresa!

hoxe atopei no blog de fran aLonso un post no que falaba de min. nin ben nin mal. simplemente di que atopou un blog chamado a "tolemia é un sombreiro". se volve por aquí: obrigada pola visita.

estamos de churrascada! invitábavos, pero supoño que non daredes chegado.

b.s.O. :: Siempre que quiera - Muchachito [bombo infierno] <- baixádea ;b

[non teño internet na casa, pero estou escribindo un blog no word, cando recupere a conexión posteareino todo... hoxe son feLiz!]

18 de julho de 2005

onte á noite os camiños cheiraban a auga... [por fin!]
fai 69 anos cheiraban a sangue...

b.s.O. :: Ismael Serrano – Al bando vencido

7 de julho de 2005

sonrisas y lágrimas

ollos azules
que tocan o piano
en días de festa...
e perden a memoria
en praias desertas...

duendes
que tocan a batería
en cidades de pedra...
e perden a memoria
por rúas deshabitadas...

casas de pedra
con xardíns salvaxes
e cheos de mirtos...
infancias de demo
e anxo de máis...

por madrugadas
contándonos amor e vida...
gracias....



[voute botar de menos, lOcha...]

12 de junho de 2005

diario de onceañera

hoxe á tarde, en vez de estudiar literatura, ou galego, ou calquera cousa... atopei un diario de cando tiña once anos... aquela época dourada da miña vida na que era madridista, escoitaba os BackStreet Boys, escribía en castelán, me gustaban os "chicos" de media melena rubia, ollos azuis e caras de nena... suspiraba por Raúl [o do madrí] e quería ser unha Spice Girl liada cun BackStreet Boy... e eu que pensaba que daquela xa tiña quince anos... pero non, equivoqueime, ós quince anos quería ser esa rapaza rubia, de ollos azuis e con cara de anxo que namorase perdidamente ó rebelde con bo corazón da súa clase e lle fixese entrar en razón... até que non sei como nin por qué comecei un xiro que creo que me levou até o que son hoxe...

agora mesmo prefiro non analizarme... non sei se cando teña 29 anos me fará tanta gracia o meu diario de "veinteañera"... e non sei qué prefiro...

bicOs, chê! ;b

3 de junho de 2005

2 de junho de 2005

e na túa cabeza eu non son nada

non te recordarei. nunca. e non é porque non queira. é porque te vas. e olvidareime de ti. outra vez a memoria xogarame unha mala pasada. e xa non pensarei en ti. e ti nunca saberás que soñei contigo moito antes de verte a primeira vez. e buscareite sen sabelo por tódolos sitios. sen acordarme de que xa te atopei. e marchas sen dicir nada. igual que apareciches. e nunca máis te verei. nin te mirarei. nin tropezarei contigo. perderaste para sempre. e sempre é tanto tempo que non o dou asimilado

24 de maio de 2005

o ceo é inferno

Había unha vez unha meniña que vivía nun paraíso pequeno e verde, pero un tanto triste. A melancolía da paisaxe non impedía que a meniña soñara con pazos de pedra e madeira, un tanto pequenos, pero cheos de historias inventadas. Ás tardes saía pasear cerca do río que, á sombra das árbores, quedara verde tamén. As flores que saían á beira dos camiños saúdabana sorrindo ó vela pasar. As rochas fixéranlle, garimosas, unha cadeira de pedra no alto do monte e ela, agradecida, admiraba dende alí o esplendor daquela postal de ensoño e prometíase que iría até alí sempre que precisase respirar liberdade, cando o pó negro e a nube gris intentasen afogala.

Unha mañá espertou suorosa por un mal soño que non podía lembrar e pensou que camiñaría por corredoiras embruxadas até o seu verde refuxio e alí, calmada, volvería imaxinar pazos de pedra e madeira cheos de historias inventadas conseguindo librarse dese mal que non a deixaba erguerse. Pero xa nada estaba no seu sitio cando chegou. Xa non quedaba nin unha flor, nin unha soa árbore e o río, só, tornara as augas grises de pena. E, entón, lembrou o mal soño: o inferno erguera as súas chamas sobre a súa terra, o lume saboreaba cada parte do paraíso sen deixar nin os ósos e os homes, desesperados, tentaban sen éxito salvar algún recuncho celestial. E o pesadelo foi real, e ela sentiu que nunca volvería respirar.

22 de maio de 2005

espellos

nOn sei o que querO.... ....Oreuq euq o ies nOn
mirar Un espellO... ...Ollepse nU rarim
e qUe todO seXa ó revéS... ...Sèver ò aXes Odot eUq e
querO aire verDe... ...eDrev eria Oreuq
vémonOs no ríO... ...Oìr on sOnomèv
cando todo chegue ó final... ...lanif ò eugehc odot odnac
esta lOnga noite de pedra... ...ardep ed etion agnOl atse
torne en estreLas vermeLlas... ...salLemrev saLertes ne enrot
baiLando... ...odnaLiab
e berrando... ...odnarreb e
vémonos... ...sonomèv
cando xa nOn poida aturalo máis... ...siàm olaruta adiop nOn ax odnac
ven... ...nev

6 de maio de 2005

necesito escribir un poema

cada tres meses e un día
necesito
escribir un poema
como se necesita un orgasmo
como se necesita chorar a vida
ese día
despois de cada tres meses
pronúnciome agudo en sílabas sabias
que me van descifrando a pel
nas palabras
e a miña memoria impregna e preña
para sempre
outro trimestre infecundo.
fran alonso. subversións.

23 de abril de 2005

improvisación

luZ aZul.*
verDe...
que me presiona.
un guiño dende lonxe.
moi lonxe.
tanto, que non te vexo.
nunca...
nin sequera cando durmo.
querO que te quedes.
para sempre.
que non me deixes...
nunca máis.
sOa.

*[gonzalo navaza, A torre da derrotA; aínda que non sei moi ben se se me ocurriu a min sen querer ou o subconsciente me traizoou e llo copiei directamente... ]

3 de abril de 2005

quiero correr en libertad...

liberdade verde. un coche branco. unha botella de licor café. e toda a eternidade por diante. sen ter que atarme. unha guitarra tola. un río dende o que non se ve civilización algunha. moitos castiñeiros ó redor. o sol que queima. e unha brisa que me devolve a vida.

quero fugarme contigo... ;b

28 de março de 2005

salvame

porque estou a punto de rebentar. xa non podo máis. e non consigo saber qué me pasa. pero necesítote cerca. cada día máis... a ti? non o teño moi claro. cada día que pasa teño máis dúbidas. e teño tremenda telaraña neuronal que non sei nin de qué dubido, nin por qué choro, nin qué teño, nin qué quero, nin a quen quero... non teño nin puta idea de nada. e pídoche a ti que me salves... a ti! ten narices... que non sabes quen son, nin que penso, pero que me encendiches unha vela no medio de tanta oscuridade. unha vela que se consumirá, si, pero que está aí... acesa aínda... con rachas de vento que a queren apagar, pero aí segue, encendida... alumándome con altibaixos...
igual si que sei qué me pasa... pasa que estou até as narices dalgunha xente que vai de lista... e de recordar cancións que só eu escoitei, de vivir perdida entre abril e novembro... de quererte sin quererlo... a ti...
aínda así... necesítoo... sáLvamE... ou dame mi alma y déjame en paz!

19 de março de 2005

qué noites noites...

ei! eres el de la portada!" sí, señora. era o da portada. era xOel lÓpez. en persoa. ghuapérrimo. e moitas risas. moitas. moitas. unha botella de calimotxO metida nun armario. e algo ida. si. un pouquiño. e hOxe? hoxe si. ida de todo. sEi que o cOrtingLés é unha esTafa. si. como ves. 17 euros... pájaros mojados. non o creo nin eu. e entradas amañadas. por fin. unha semana. si. menos mal. e os lunS ó sOl. moitos, por favor. rás-ráns-ranas. ti como dis? eu sempre dixen mUchísimo. e quero un portal cada sábado. si. vale? vale! e 400 fotos. batir o récord. e unha cea que hai pendente. con tarta de chocolate. e moitos máis viaxes en tren. olladas. mimá! que boca! a pobra do fiestón? nOn. gracias. nunCa máiS villa marchosa. indignante. inDiGnanTe! que dirá navaZa. el sorro. rOsaura. iL? si, alBerto san Juan. el diOs. si. bUenafuente... non. Wyoming. bah. quen é diOs? xa non macordo. lA yerbAs. la osTia. nin Fitis, nin Santis, nin Diegos. nIn marCos. jAjEjIjOjU! tururú. até o 29! sobre tOdo rapaCes e raPaza! que... isO

8 de março de 2005

falar galego... no veo por qué

o título deste post está sacado dun libro da miña profesora de Galego I, Ana Iglesias.

aínda que moita xente nin sequera pense nisto, Galiza sofre unha situación diglósica. a Diglosia é o conflito lingüístico que consiste en que unha lingua A [ou dominada ] sexa absorvida por unha lingua B [dominante]. neste caso, o galego segue a estar absorvido polo castelán. e parece que só a 12 alunos de Filoloxía Galega [por curso e facultade, como media] nos importa un pouco. todo o mundo di que o galego es muy bonito, pero es que a mi de pequeño me enseñaron a hablar castellano. a min xa non me vale de excusa. ti tamén sabes falar galego, moléstate un pouquiño e inténtao, porque se non o intentas nunca, nunca vas aprender, e iso quere dicir que aos teus fillos ti tampouco lles vas ensinar a falar galego, é dicir, tampouco o van falar, e así sucesivamente, até que os galego-falantes sexan unha pequena aldea luguesa [;b] no medio dos Ancares e o Caurel onde non hai nin electricidade, e que os antropólogos culturales utilizarán para facer traballos de campo [algo se me quedou de Filosofía :D].

o desprestixio que aínda ten o galego tén moito que ver coa historia. coa historia de hai séculos, e coa historia de hai décadas. graZas a uns Xefes de Estado completamente centralistas, en distintas formas, prohibiuse falar galego [en Galicia!] conseguindo así que a nobreza primeiro, e os de arriba despois falasen en castelán, propiciando que, nun intento de querer mellora-la súa situación, algúns dos que estaban abaixo os imitasen. claro que, sempre hai extremos, como pegar a un neno que falaba galego na escola... [pensade que esaxero, pero é un caso moi cercano].

e a pesar de tres Séculos Escuros na literatura, e grazas ós campesiños e as clases baixas, o galego sobreviviu e evolucionou. por iso tÓdolOs galegos deberiamos estar tremendamente orgullosos do noso patrimonio lingüístico, da herdanza que os nosos antergos nos deixaron, aínda téndoas que pasar putas. xa o dixo Castelao: se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma.

segundo un informe da UNESCO, o galego é unha das mil linguas en perigo de extinción... e cando unha lingua se perde, non só se perde unha lingua... pérdese unha identidade, un patrimonio e unha cultura. eu quero resistirme a pensar que polo pasotismo dalgúns, algún día o galego só sirva para interpretar textos históricos. así que:

FaLa gaLegO... é CuestiÓn de viDa ou mORte...
[adicado a Iván e Noelia, porque me inspiraron :)]

[e tamén a Patricia, Jenni, Estela, Benxamín, Óscar, Conchi, Anxo, Sandra, Termi, Rover, nOa -esa son eu-... veña... e a Olalla tamén, por estudiar Filoloxía Galega e querer aprender e ensinar esta Obra de Arte :D]

hoxe teño medo

teño medo a enfrontarme á realidade.
medo a quedarme soa, a que me olviden, a que só me recorden a medias. a non verte nunca máis.
a non saber que dicir, a mirarte, a poñerme nerviosa só con verte.
a non sero o que quixen e ser o que todo o mundo espera. medo a non ser o que todo o mundo espera e ser o que eu quixen.
medo a non dar feito, a ser mala ou boa demáis.
teño medo a soñar e espertar e ver que nada é como eu quero. medo a medrar.
teño medo a non atoparme, a esquecer o que son, a non gustar, a non saber o que penso. medo a cambiar para peor.
teño medo a non saber escribir, a non poder dicir o que penso, a abrir os ollos e que me cegue todo o que me resito a ver.
teño medo a deixar de ser feliz por cousas que perden o sentido se se explican. teño medo a deixar de ter ilusións.
teño "medo que dá medo do medo que dá" [pedro guerra]

miedo de volver a los infiernos, miedo a que me tengas miedo, a tenerte que olvidar... miedo de quererte sin quererlo, de encontrarte de repente, de no verte nunca más... [m-clan]

24 de fevereiro de 2005

soa

sei que hoxe vou chegar á casa e só vou ter ganas de escoitar a Ismael... de ver algunha película q me faga chorar e de intentar resolver millóns de dudas que me comen a cabeza cada día... De soñar esperta con miles de futuros e presentes que quero vivir, pero que non dependen só de min... e tamén sei que non vou poder... non me van deixar... porque non me entenden... e estráñote... tódalas noites me apetece falar contigo... coma antes... coma ese pasado co que tamén soño esperta e que parece que non vai voltar... e eu non quero... non quero que pases pola rúa e teña que saúdarte coma a un estraño... cando desexaría saltarche os brazos... [sei que todo o mundo vai pensar o que non é, pero xa non me importa]

en fin, a pesar de que é moi difícil, hoxe teño ganas de estar soa... soa comigo, teño que aclararme, pensar que é o que quero e como o quero... pensar que é o que teño que facer e como o vou conseguir... e teño ganas de soñar... soñar moito... contigo, comigo, con el, con ela... con todos... [e non quero que me berres, nin que intentes que eu o pase ben cando non quero pasalo ben...]

anxo, eu a veces preciso tristeza... para desafogar...

16 de fevereiro de 2005

grazas

é difícil estar soa... e faise aínda máis difícil cando acabas de ver películas como Amélie ou La fortuna de vivir... que che fan pensar qué bonito sería o mundo se tódalas persoas [incluída ti mesma] fosen coma os protagonistas... e claro, déixante toda unha semana imaxinando utopías... e de pronto volves á realidade empurrada por alguén que di: "una faldita blanca con una camisetita así verde... ai, y te queda un conjunto monísimo".e despois de non saber qué facer para intentar cambiar un pouquiño, aínda que só sexa en pequenos detalles, decides que é hora de saír un rato, airearte, e ir até un ciber mirar se se acordaron de ti. e de pronto... danche un ordenador na sala de non fumadores... e pensas... merda!, pero acórdome de Anxo coas súas caras... e de Termi con esa foto... e xa non che importa tanto.e miras... e daste conta de que vai ser certo que si que hai xente que merece a pena... [xa o sabía, pero é que hai veces que se me olvida] e ves unha felicitación de cumpreanos incrible [aínda que sexa dous meses atrasada... graZas...], as respostas máis orixinais que vin na miña vida, un comment dicindo que hai ganas de verme e outro falando de soños que non son soños [aínda que si que o son]... até un sms da miña irmá dicíndome que me quere moito... e eu penso "que máis se pode pedir?"... pois un baile...

quero que outra utopía
me saque a bailar
que me leve
e me maree.
que faga silencio no rebumbio
dunha noite de festa
que me poña o sombreiro da tolemia
e me agarre forte
que me dea voltasat
é que non saiba onde estou
e que me cante
[salcedo, 7 de febreiro do 2005, con arreglos do 14 de febreiro (o 7 estaba moi mal físicamente... era Carnaval xDD)]

quero dedicarllo a tódolos que me fan feliz... que non son moitos, pero son moi bos ;b

4 de fevereiro de 2005

utopia

non son o que quero ser
moito menos o que quixen.
soños.
pérdome nas nubes...
e nas augas que me levan
sen eu sabelo...
sen facer forza...
porque non sei que me levan...
e que quero ser?
(un soño)
NaDa

[a Anxo, Termi, Rover e Sandra porque me abren os ollos ante unha realidade que me gustaría non ver (pero si quero vela) e porque conseguen que aflore o meu ente filosófico-sentimental, ainda que sexa en silencio, e porque me sacan dunha rutina que me agobia facéndome rir a esgalla... supoño que subirei máis... ;b]