te dejaste abril en el ropero...

eu,
a veces,
tamén teño os ollos verdes...
e non me serve de nada.

[...pero xa non te espero ;b]

impotencia

cuidado con la tristeza. es un vicio.* [g. flaubert]

teño unha crise creativa porque a miña mente está estancada. non hai nada que a estimule. unha película á semana non é suficiente. estou saturada de tantas cousas...
iván ferreiro... as ferreiro... faime gracia. a xente perde os papeles cando ten diante a alguén así [non o sei explicar]... igual é que para min iván ferreiro é algo raro... é como se fose martín [o de salcedo]... váiseme a olla...
non teño música. non escoito música en viGo... así é imposible ata soñar... [se non podo nin soñar, como vou poder escribir?]
é desesperante estar así...
[non o podo crer... estoume autocensurando... isto é tremendo!!]

ás veces ole a mar na Gran Vía... e acórdome de ti. non debería, porque eu nunca vin o mar ó teu lado... en fin... non debería acordarme de ti tan a miúdo, que me está perxudicando a saúde mental... [sentimentalmenteperturbada]...
teño algo parecido a desesperación/rabia dentro do corpo... creo que é de non fumar... :S. nOn. é de impotencia... si. é de impotencia. seguro. é porque non podo evitar que non me saian as palabras desordenadas, non podo escaparme tan lonxe porque non teño como, e non podo nin sacudirnos la distancia y poder burlar al tiempo... e tengo tanto miedo de que olvides el camino de regreso... [é verdade... a tristeza é un viCio].

b.s.O.: Quique González - Salitre 48/rOmpeolas/La ciudad del vientO.


[ó final tódolos camiños levan a rOma... ah! agora que me acordo... quería dicir públicamente que eu tamén quería escribir subversiÓns, pero a miña cabeza só sabe poetizar-te]

paz e tranQuilidade...
só
paZ e tranquilidade...



[pensaba que non era tanto pedir, pero vexo que si]



de tÓdalas formas que hai de
facer/dicir/preguntar/pedir
sempre escolles a peor de todas
a única que sempre me poñerá dos nervios.


menos mal que só te verei mañá.

xa non conto estrelas
porque soa
non ten gracia...
non
se non che respiro no peito
e ti non te enredas no meu pelo...

un só

vístete de verde
para desexarte aínda máis.
achégate...
que aínda che vexo
os dous ollos.



[basado nun fragmento de Rayuela, de Julio Cortázar]

os ollos

fíome de ti.
e en ti...
perdo o sentido
cando non te oio cantar.
chove. [está chovendo!].
e non te escoito.
intento fiarche palabras...
regalarchas.
quedar muda
e falarche só cos ollos...
téñoos cheos de frases.
[ainda q non cho dixera nunca]


[hai frases que son adaptadas doutros poemas que andan nalgunha libreta por aí... así q probablemente as volvades ler ;b]

infinito (?)

non durmo tanto.
porque prefiro soñar...
e escribirche...
e pensarnos...
porque
amarte non ten fin...
[de momento]

ou non

non sei como fas
para okuparme.
pésanme as pálpebras de pechalas en ti.
leváchesme a maxia.
pero devólvesma en pequenas doses
a través do fío que nos mantén unidos
nas bágoas que non botamos.
tárdasme... tanto... tanto... tanto... tanto... tanto...
que prefiro recordar a soñar.
[ou non]
querO verte... mirarte... mirarte... mirarte... toda a tarde.

b.s.O.: Piratas - Vacío. [y no recuerdo que ha pasado con la última vez que estuve susurrándote...]

fraxilidade

síntome tan fráxil
que me romperías
con só mirarme...
algún día
[cando sexamos grandes]
explicareiche por que
me resulta tan duro... soñar.
por que te busco nos espellos.

silêncios

non me dóe o teu silencio...
nÓn.
prefiro pensar na ausência
e mirar no vacío cheo de recOrdos
e soños de unha noite de verán...
non me dOe o teu silêncio
aínda que penses o contrario.
non me doe, porque ti non me does.
nOn.
hoxe non...
porque prefiro sorrir chorando
mentres vexo estrélas e mans que respiran no meu pelo.
porque prefirO ser feliz sen a túa voz
que afogarme en palabras que me atormentan.
[atormentaron, atormentarán, atormentarían...]

b.s.O.: Piratas - Muertos.

hoxe

nOtarei a túa ausencia
pesándome coma unha lousa
cando a auga me recorde
as estrelas do día que nos despedimos...
xa me estás tardando.

b.s.O.: Quique González - Cuando éramos reyes.

despedida no paraíso

foi... e non quería... pero pasou...
e aínda estamos, pero xa non será o mesmo...
canto vos/te vou estrañar...
qué frío se me vai facer o inverno
recordando soños en noites de verán...
non tardes/des moito en vir...

b.s.O.:: The doors - The end.

tódalas noites

igual non o sabes...
pero imos da man en estrelas fugaces...

non podo perderte de vista... non quero afogarme en olor a mar...
pero estou tranquila... teño salvavidas...

non podo olvidar que a próxima vez que te vexa igual non me recoñeces... eu a ti si. é imposible olvidar a túa boca...

non sei que anxo te mandou á miña vida... pero estareille eternamente agradecida...

só quero seguir contando estrelas... abrazada a ti... tódalas noites...

b.s.O. :: yo no sé que tiene tu boquita que me vuelve loca, que me vuelve loca... [poñédelle música... :D]

ieah!

estou enamorada.
estou enamorada?
estou enamorada!

b.s.O. :: Stand by me no acústico de piñO

voando

teño os pés na terra? non. voo nunha nube multicolor.
e volveu chover. volve chover!
chove, chove, chove, chove...
e mollámonos hoxe!
fai tanto tempo que aparquei a miña cordura
que xa non sei onde a deixei.
pero como disque dixo Lupe Gómez:
a tolemia non é perder o sentido, é atopar outros.
[gracias susie ;b]

b.s.O.: Smashin pumpkins - Disarm

sorpresa!

hoxe atopei no blog de fran aLonso un post no que falaba de min. nin ben nin mal. simplemente di que atopou un blog chamado a "tolemia é un sombreiro". se volve por aquí: obrigada pola visita.

estamos de churrascada! invitábavos, pero supoño que non daredes chegado.

b.s.O. :: Siempre que quiera - Muchachito [bombo infierno] <- baixádea ;b

[non teño internet na casa, pero estou escribindo un blog no word, cando recupere a conexión posteareino todo... hoxe son feLiz!]

onte á noite os camiños cheiraban a auga... [por fin!]
fai 69 anos cheiraban a sangue...

b.s.O. :: Ismael Serrano – Al bando vencido

sonrisas y lágrimas

ollos azules
que tocan o piano
en días de festa...
e perden a memoria
en praias desertas...

duendes
que tocan a batería
en cidades de pedra...
e perden a memoria
por rúas deshabitadas...

casas de pedra
con xardíns salvaxes
e cheos de mirtos...
infancias de demo
e anxo de máis...

por madrugadas
contándonos amor e vida...
gracias....



[voute botar de menos, lOcha...]

diario de onceañera

hoxe á tarde, en vez de estudiar literatura, ou galego, ou calquera cousa... atopei un diario de cando tiña once anos... aquela época dourada da miña vida na que era madridista, escoitaba os BackStreet Boys, escribía en castelán, me gustaban os "chicos" de media melena rubia, ollos azuis e caras de nena... suspiraba por Raúl [o do madrí] e quería ser unha Spice Girl liada cun BackStreet Boy... e eu que pensaba que daquela xa tiña quince anos... pero non, equivoqueime, ós quince anos quería ser esa rapaza rubia, de ollos azuis e con cara de anxo que namorase perdidamente ó rebelde con bo corazón da súa clase e lle fixese entrar en razón... até que non sei como nin por qué comecei un xiro que creo que me levou até o que son hoxe...

agora mesmo prefiro non analizarme... non sei se cando teña 29 anos me fará tanta gracia o meu diario de "veinteañera"... e non sei qué prefiro...

bicOs, chê! ;b

a tolemia é un sombreiro (II)

amo,

tola,
ollos
loucos
e
miños
izados,
amor.

é

unha
noite

seria.
odio
males
bos,
risas
estúpidas,
illas
rosas.
odio