despedida no paraíso

foi... e non quería... pero pasou...
e aínda estamos, pero xa non será o mesmo...
canto vos/te vou estrañar...
qué frío se me vai facer o inverno
recordando soños en noites de verán...
non tardes/des moito en vir...

b.s.O.:: The doors - The end.

tódalas noites

igual non o sabes...
pero imos da man en estrelas fugaces...

non podo perderte de vista... non quero afogarme en olor a mar...
pero estou tranquila... teño salvavidas...

non podo olvidar que a próxima vez que te vexa igual non me recoñeces... eu a ti si. é imposible olvidar a túa boca...

non sei que anxo te mandou á miña vida... pero estareille eternamente agradecida...

só quero seguir contando estrelas... abrazada a ti... tódalas noites...

b.s.O. :: yo no sé que tiene tu boquita que me vuelve loca, que me vuelve loca... [poñédelle música... :D]

ieah!

estou enamorada.
estou enamorada?
estou enamorada!

b.s.O. :: Stand by me no acústico de piñO

voando

teño os pés na terra? non. voo nunha nube multicolor.
e volveu chover. volve chover!
chove, chove, chove, chove...
e mollámonos hoxe!
fai tanto tempo que aparquei a miña cordura
que xa non sei onde a deixei.
pero como disque dixo Lupe Gómez:
a tolemia non é perder o sentido, é atopar outros.
[gracias susie ;b]

b.s.O.: Smashin pumpkins - Disarm

sorpresa!

hoxe atopei no blog de fran aLonso un post no que falaba de min. nin ben nin mal. simplemente di que atopou un blog chamado a "tolemia é un sombreiro". se volve por aquí: obrigada pola visita.

estamos de churrascada! invitábavos, pero supoño que non daredes chegado.

b.s.O. :: Siempre que quiera - Muchachito [bombo infierno] <- baixádea ;b

[non teño internet na casa, pero estou escribindo un blog no word, cando recupere a conexión posteareino todo... hoxe son feLiz!]

onte á noite os camiños cheiraban a auga... [por fin!]
fai 69 anos cheiraban a sangue...

b.s.O. :: Ismael Serrano – Al bando vencido

sonrisas y lágrimas

ollos azules
que tocan o piano
en días de festa...
e perden a memoria
en praias desertas...

duendes
que tocan a batería
en cidades de pedra...
e perden a memoria
por rúas deshabitadas...

casas de pedra
con xardíns salvaxes
e cheos de mirtos...
infancias de demo
e anxo de máis...

por madrugadas
contándonos amor e vida...
gracias....



[voute botar de menos, lOcha...]

diario de onceañera

hoxe á tarde, en vez de estudiar literatura, ou galego, ou calquera cousa... atopei un diario de cando tiña once anos... aquela época dourada da miña vida na que era madridista, escoitaba os BackStreet Boys, escribía en castelán, me gustaban os "chicos" de media melena rubia, ollos azuis e caras de nena... suspiraba por Raúl [o do madrí] e quería ser unha Spice Girl liada cun BackStreet Boy... e eu que pensaba que daquela xa tiña quince anos... pero non, equivoqueime, ós quince anos quería ser esa rapaza rubia, de ollos azuis e con cara de anxo que namorase perdidamente ó rebelde con bo corazón da súa clase e lle fixese entrar en razón... até que non sei como nin por qué comecei un xiro que creo que me levou até o que son hoxe...

agora mesmo prefiro non analizarme... non sei se cando teña 29 anos me fará tanta gracia o meu diario de "veinteañera"... e non sei qué prefiro...

bicOs, chê! ;b

a tolemia é un sombreiro (II)

amo,

tola,
ollos
loucos
e
miños
izados,
amor.

é

unha
noite

seria.
odio
males
bos,
risas
estúpidas,
illas
rosas.
odio

e na túa cabeza eu non son nada

non te recordarei. nunca. e non é porque non queira. é porque te vas. e olvidareime de ti. outra vez a memoria xogarame unha mala pasada. e xa non pensarei en ti. e ti nunca saberás que soñei contigo moito antes de verte a primeira vez. e buscareite sen sabelo por tódolos sitios. sen acordarme de que xa te atopei. e marchas sen dicir nada. igual que apareciches. e nunca máis te verei. nin te mirarei. nin tropezarei contigo. perderaste para sempre. e sempre é tanto tempo que non o dou asimilado